Porowatość powłoki lakierniczej

bentley-491448_960_720Porowatość polega na występowaniu na powierzchni powłoki słabo widocznych (lub bezwzględnie niewidocznych) wgłębień – porów. Porowatość powłoki jest przywiedziona wyparowywaniem z suszonego wymalowania drobinek rozczynnika. A wielkość powstających w ten sposób porów zależy, m.in., od ilości tego rozpuszczalnika, czy też od wielkości jego cząsteczek (wyroby cechujące się dobrą rozlewnością mają mniejszą wolę do kreowania porów w powłoce). Procesy starzeniowe powłoki, przyspieszane przez działanie promieniowania słonecznego i tlenu z powietrza, intensyfikują porowatość powłoki (pory stają się przepaścistsze i szersze).

Porowatość powłoki jest przykładową z istotnych przesłanek jej podupadania przed wyniknięciem uszkodzeń starzeniowych. Jest to wprawione korozją podpowłokowąj, która (powstając w toku ogarniania wody do podłoża) tłumi przyczepność powłoki lakierowej do metalu. Rozdymanie polega na pożeraniu wilgoci lub cieczy organicznych poprzez masę stałą w takim przypadku osłonkę, jeśli jest to zjednoczone ze przyrostem kubatury (grubości) powłoki. Wyjątkowo wielkie rozdymanie występuje w przypadku, gdy powłoka nie jest na dobre utwardzona ewentualnie gdy uległa zaawansowanemu tokowi starzenia. Powłoki piecowe nie wymiękają na ogół pęcznieniu, przeciwnie zaś masy duszące z napełniaczami mineralnymi są na takie funkcjonowanie wody niepomiernie ukochane.

Lakierowanie powierzchni nadwozia bagażówki

Zjawisko to polega na zdolności przepuszczania pary wodnej przez powłokę, co jest ostro powiązane ze zdolnością pęcznienia. Przepuszczalność pary wodnej rośnie wraz ze wzrostem temperatury (ok. 10% na każdy szczebel wzrostu temperatury), jest więc uroczystą przyczyną korozji podpowłokowej w warunkach ulewnego i gorącego nastroju tropikalnego. Powłoki olejne i olejno-żywiczne szafują kilka hydrologiczną, natomiast doskonale wysuszone powłoki poliwinylowe i chlorokauczukowe, tak samo do powłok piecowych, są faktycznie nieprzeniklíwe. Powłoki lakierowe, charkteryzujące się dobrymi własnościami przeciwrdzewnymi, są używane w celu wydajnej i niespecjalnie długoletniej osłony przed korozją podłoża stalowego. Własności antykorozyjne powłok zależą pośrednio od własności mazi powłokotwórczych i barwników wchodzących w skład materiału malarskiego, z którego te powłoki pozostały utworzone, a szczerze od właściwości powłok, takich jak: szczelność i níeprzeníkalność, przyczepność do metalu, odporność fizyczna i sztuczna na działanie otoczenia i na starzenie.

Wygląd powłoki zależy, dla przykładu, od jej zdolności parowania promieni słonecznych i trwałości na niszczycielskie funkcjonowanie tego promieniowania. Właściwość ta kojarzy się z blaskiem i pigmentacją powłoki; do tego połysk, który zależy (między innymi) od gatunku lepiszcza i barwnika powłoki nawierzchniowej, jest czynnikiem przesądzającym o jej cechach strojnych. Połysk zwiększa się poprzez nasilenie liczebności powłok, z których składa się pokrycie dekoracyjne, oraz przez stosowne nałożenie powłoki nawierzchniowej (jak najogromniejsza gładkość). Barwa powłoki zarówno zależy w sporej dawce od przygotowania podłoża, a mianowicie: szczeciniaste podłoże bez obciążnika dopisuje ujawnieniu się pigmentacji pastelowych powłoki, pokrycie lakierowe złożone z całego szeregu szycht emalii charakteryzuje się kolorystykami nieoględnymi. Soczystość barwy zacieśnia się poprzez nałożenie szychty lakieru mdłego jako powłoki nawierzchniowej. Trwałość omówionych wyżej własności wizualnych zależy od warunków wykorzystywania (działanie czynników atmosferycznych, automatycznych i chemicznych osłabia połysk i przerabia kolorystykę powłoki). Dzięki badaniom powłok lakierowych można dokonać kategorycznego wyboru zestawów towarów malarskich, wytypowanych zaraz na bazie ich cechy, określonych przez producenta.

Jedna myśl nt. „Porowatość powłoki lakierniczej

Komentarze są wyłączone.