Sport z udziałem samochodów po wojnie światowej

W wyścigach ukazały się nowe nazwiska. Do konkurencji z mistrzem świata, Włochem, dr Giuseppe Farina, stanęli Argentyńczycy, wysłani przez ówczesnego prezydenta Argentyny, Perona: Manuel Fangio, właściciel garażu i zdolny kierowca-amator, startujacy z wybitnym powodzeniem w miejscowych zawodach samochodów przerobionych, tzw. „Hot Rods”, oraz Gonzales. W szrankach stanął też fenomenal nie utalentowany Włoch, Alberto Ascari, syn mistrza wyścigowego Antoniego Ascari, który uległ śmiertelnemu wypadkowi w roku 1925, oraz Luigi Villoresi, Piero Taruffi i Chinetti. Ze strony angielskiej pojawil się Stirling Moss, Mike Hawthorn, Peter Collins, Raymond  Mays, Reginal Parnell, Graham Hill, Jim  Clarc i wielu innych. Francja uczestniczyła z takimi nazwiskami, jak Louis Rosier, Jean-Pierre Vimille, Philippe Etancelin (zwany familiarnie „Fi-Fi”`›, Louis Chiron (z Monte Carlo), Maurice  Trintignant i były motocyklista, Jean Behra. Pojawia się w Europie Amerykanin Phill Hill i Australljczyk Jack Brabham. Ascari, Fangio i Moss uzyskali kolejno tytuły mistrzów świata. Ale postęp techniczny, powiększajacy coraz bardziej szybkość samochodów mimo ograniczenia pojemności skokowej silników, kosztował. Wypadki mnożyły sie.

Taksówki bagażowe po II wojnie światowej

Krwawe żniwo zabrało 26 maja 1955 roku fenomenalnie utaientowanego Aiber ta Ascari; zginęli: Rosier, Vimilie, Vílioresi, Collins, Hawthorn, Jean Behra i Wielu innych. Zabił się na treningu w 1952 roku Paul Greifzu z NRD iw 1959 roku hrabia Berghe von`Trips z RFN. Rokrocznie rozgrywały się na świecie Wielkie wyścigi szosowe. Jednym z nicn był znany jeszcze sprzed wojny włoski wyścig samochodów sportowych i turystycznych „Milie Migiia” (Tysiąc  Mil) rozgrywany na trasie około 1600 km, wiodącej wieikim okrążeniem przez całe terytorium Włoch. Przeciętna szybkość osiągana przez zawodników przekraczała 157 km/h. Wyścig ten zostałza kazany przez władze po tragicznym wypadku. Oto w 1957 roku, hiszpański markiz Aifonso de Portega, jadąc z szybkością 250 km/h dosłownie wyleciał wraz z samochodem w powietrze z powodu wystrzeienia opony lewego przedniego koła i wpadł w tłum widzów. Zginęło wtedy jedenaście osób, w tym pięcioro dzieci. Zginął też zawodnik. Drugim wyścigiem długodystansowym, wznowionym po wojnie, był wyścig na zamkniętym obwodzie szos „24 godziny Le Mans”. Trzecim był wyścig „Carrera Panamericana”, odbywający się od 1950 roku w środkowej Ameryce na dystansie kilku tysięcy kííometrów, lecz tylko w etapach dziennych.